Hemelse koffie met…

Hemelse koffieAl heel wat jaren trakteert pastor Lâm mensen op ‘hemelse koffie’. Terwijl hij met iemand aan tafel zit, voert hij met die persoon een gesprek; hij schrijft het op, en wij krijgen het daarna te lezen in ons parochieblad. Een ontmoeting die verder reikt dan die twee: ‘hemelse koffie’. Het leek de redactie van ons blad een aardig idee om de beide collega’s van pastor Lâm hem bij gelegenheid van zijn 12½ jarig jubileum als pastoraal werker zelf een keer uit te nodigen op ‘hemelse koffie’. Ook al zaten zij met z’n drieën op een ‘droogje’, het werd een boeiend gesprek. Begonnen werd met de vraag:

12½ jaar pastor zijn: wat heeft het jou gegeven?
Het heeft me geholpen zoveel mogelijk bij mezelf te blijven, authentiek te zijn. Dat ontvang ik van de mensen om mij heen. Ik was met de theologiestudie begonnen met de bedoeling om priester te worden. Tijdens mijn opleiding veranderde dit door mijn relatie met Huong, mijn vrouw. Ik werd pastoraal werker. Ik mis hierdoor het mogen bedienen van de sacramenten; dat betekent toch een bijzondere nabijheid aan mensen. In het begin van mijn pastoraal functioneren vond ik dat gemis moeilijk. Nu mis ik dat nog steeds, maar ik heb daarvoor veel teruggekregen. Ik heb meer de kans gekregen mezelf terug te vinden in het pastoraat en mezelf te worden. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Was het gehuwd zijn een hinderpaal voor jou in het pastor zijn?
Nee, ik heb nooit echt spijt gehad van mijn keuze. Ik heb lang over die keuze nagedacht, ervoor gebeden, en meer en meer werd het me duidelijk dat God mij op deze wijze geroepen had. Ik heb er ook veel met Huong -toen mijn vriendin- over gesproken. Mijn werk zou zeer onregelmatig zijn. Nu is Huong ook een ‘workaholic’. We weten allebei waar we aan toe zijn: je geeft en je ontvangt, net als bij de vrijwilligers in de parochie. En toen onze dochter Christy in onze relatie kwam, gaf dit weer nieuwe uitdagingen. Vaderschap combineren met pastor zijn: de programma’s voor beide taken zijn op elkaar afgestemd. Het parochiewerk is net als het gehuwd zijn voor mij een manier van leven. Ook Christy is hiermee opgegroeid en past zich er fantastisch in aan.

Speelt je Vietnamese achtergrond mee in jouw wijze van pastor zijn?
Daar ontkom ik niet aan. Ik ben blij dat ik van twee rijkdommen mag plukken: de Vietnamese en de Nederlandse cultuur. Van huis uit was ik gevoelig voor rangen en standen; en ik had moeite met het recht-door-zee reageren; de Aziatische cultuur is er een van meer vriendelijk lachen en knikken. Ook heb ik door mijn afkomst een grote affiniteit met allochtonen. Het verhaal van de ‘Barmhartige Samaritaan’ is mij zeer dierbaar. Wij thuis kwamen hier aan in de jaren ’80 met praktisch niets; er werd ons veel gegeven, zodat we verder konden. Wat je ontvangen hebt, wil je doorgeven. Zo zie ik mijn rol van nu.

Jouw in elke ‘Hemelse koffie’ terugkerende vraag: naar een hemels moment?
Mag ik er twee noemen? Het eerste is: toen ik verliefd werd op Huong. Dat was tijdens de zonsverduistering in 1999. Alles om je heen verdween en je blik werd geconcentreerd. Bij ons was dat niet op het zwakker wordende zonlicht, maar op elkaar. Schitterend! En het tweede moment was de geboorte van Christy in 2010. De tijd stond werkelijk stil. Maar met zulke momenten durf ik de toekomst aan. Ook in mijn werk, daar ben ik niet bang voor.
Met elkaar praten wij, collega’s van Lâm, door over de toekomst van de Kerk, van de parochie. Dat smaakte goed: deze ‘hemelse koffie’.

Pastores Sjoerd Zuidersma en Ruud Visser