Mijn ervaring als begeleider tijdens de kerkdienst

mijn ervaringHet is alweer enige tijd geleden dat de kerken vanwege de corona pandemie gesloten waren. Ik heb zelf nog nooit eerder meegemaakt dat de kerken verplicht gesloten waren en dat je op zaterdag of zondag niet zelf de keuze kan maken om naar de kerk te gaan. Dit doet emotioneel wel wat met je, geen contacten meer die je zo dierbaar zijn.

En dan krijgen we eindelijk te horen dat we met een flink aantal maatregelen toch weer een kerkdienst kunnen bij wonen. Er is een kernteam samengesteld, dat protocollen maakt onder welke voorwaarden er in elke kerk weer een dienst kan plaats vinden. Aan mij wordt gevraagd om als lid van de pastoraatgroep als begeleider tijdens de dienst aanwezig te zijn. En natuurlijk wil ik dat. Het is wat schuiven in de privé agenda maar als dat de manier is om weer kerkdiensten te kunnen houden dan heb ik dat er zeker wel voor over. Het protocol wordt toegestuurd en de regels worden besproken. En wat is het de eerste keer onwennig. Parochianen moeten zich van tevoren hebben aangemeld, moeten hun handen reinigen en er worden gezondheidsvragen gesteld. We blijven op afstand staan en zijn allemaal heel voorzichtig, want het voelt ook wel een beetje eng. In de kerk liggen boekjes op de plekken waar de parochianen moeten plaats nemen. Je kan dus niet zomaar naar je eigen bekende plekje toelopen. We merken dat iedereen nog zoekende is naar de nieuwe gewoontes. Maar wat zijn we blij dat we elkaar weer zien en weer samen kerk mogen vieren.
Er zijn wel duidelijke regels waar we ons aan moeten houden. En dat is voor iedereen soms lastig. Je mag dus niet zomaar ergens gaan zitten. Er wordt je een plek toegewezen. Er moet in het gebouw goed geventileerd worden. Tja, en een goed ventilatiesysteem is er in de Bonifaciuskerk niet. Dus hoe ga je zoiets oplossen. Het enige alternatief is om de deuren tegen elkaar open te zetten. Voor de dienst uit drie deuren en tijdens de dienst één deur. Maar dat maakt het er in de kerk niet comfortabeler op. Dan denk ik maar aan de scholen waar de kinderen de hele dag met open ramen en jas aan moeten zitten. De achterdeur en een zijdeur gaan we tijdens de dienst sluiten. Anders hebben we geen controle meer wie er binnen komen. En als we dan ter communie mogen gaan moeten we als begeleider de kerkgangers instrueren. Het is best wennen aan al deze regels. Maar wat is het ook fijn dat de kerk met alle regels en beperkingen toch open kan zijn. Helaas moeten we alle minder leuke maatregelen dan maar op de koop toe nemen.
De inzet van de vele vrijwilligers, en ook zeker degene die voor de livestream zorgen, is iets om trots op te zijn. Achter de schermen zie je eigenlijk pas echt goed hoeveel uren mensen eraan besteden om zeker nu in de Coronatijd ervoor te zorgen dat de kerk weer beperkt open kan. Ook al lopen we tegen allerlei maatregelen aan en soms ook onbegrip, elke week staan er weer een hoop vrijwilligers klaar om de dienst zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen. Waarschijnlijk zullen we voorlopig nog op deze manier kerk mogen vieren met de inzet van velen. Dank daarvoor.

Bea van Zeijl, lid pastoraatgroep Bonifacius