Met emeritaat…..?


EmeritaatOver enkele maanden word ik vijfenzeventig jaar. Overeenkomstig het kerkelijk recht moet een pastoor in het jaar dat hij vijfenzeventig wordt zijn ontslag aanbieden aan zijn bisschop. Deze zal gezien hebbende alle persoonlijke en plaatselijke omstandigheden besluiten, of hij dit ontslag zal aanvaarden of zal uitstellen.
In maart jl. heb ik mijn ontslagbrief aan mgr. Van den Hende, de bisschop van Rotterdam, geschreven. Ik heb hem ook geschreven dat ik nog wel enige tijd als pastoor van de parochie H. Thomas zou willen aanblijven. Ik voel me goed gezond, en ik kijk met nog veel plezier naar het werk dat ik in de parochie mag doen.

Ik heb vóórdat ik mijn brief aan de bisschop schreef, gesproken met mijn beide collega’s: pastor Lâm en pastor Sjoerd. Allebei geweldige collega’s met wie het een plezier is om samen te werken. Af en toe is het, alsof ik nog even stage bij hen mag lopen; zoveel leer ik van hen. Jonge honden zijn het nog, en zij moeten het maar willen: nog verder te gaan met een ouwe bok.
Ik heb ook gesproken met het parochiebestuur: wil het bestuur met mij verder? Deze parochianen hebben echt zwaar werk in de parochie te doen – verreweg van gemakkelijk – , en ik als pastoor moet leiding aan het bestuur geven. Gelukkig nemen zij ook werk van mij uit handen, houden zij mij uit de wind. De parochie mag echt blij zijn met dit bestuur.
Zowel mijn collega’s als het bestuur van de parochie zien graag dat ik nog enige tijd als pastoor aanblijf. Dat heb ik ook aan onze bisschop geschreven. Maar uiteraard is de beslissing aan hem.
Eind mei jl. heb ik met mgr. Van den Hende over dit alles gesproken. Hij was blij met de inhoud van mijn brief en hij ging van harte in op de mogelijkheid het ontslag nog enige tijd uit te stellen. In ieder geval voor twee jaar. Mijn vijfenzeventigste verjaardag – ik schrijf het toch liever met letters dan met cijfers – kan ik dus met een gerust hart aan mij voorbij laten gaan. Het emeritaat staat voorlopig nog even in de wachtkamer.
Pastoor Ruud Visser